Oto kilka propozycji unikalnego tytułu, oddających sens oryginału: 1. Obiecująca kariera przerwana tajemniczym zniknięciem. Sprawa zaginięcia Justyny Zawadzkiej 2. Jej talent rokował na mistrzostwo, potem przepadła bez śladu. Zaginiona Justyna Zawadzka 3. Miała przed sobą sportową przyszłość – nagle zniknęła. Co się stało z Justyną Zawadzką? 4. W drodze po tytuł mistrzyni zaginęła bez śladu. Historia Justyny Zawadzkiej 5. Zniknięcie Justyny Zawadzkiej: z potencjalnej mistrzyni w tajemnicę bez odpowiedzi

„`html

Krzysztof nerwowo przechadza się po pokoju, jakby w ruchu szukał ukojenia dla wspomnień z przeszłości. Spogląda przez okno, poprawia firankę, przestawia doniczkę z kwiatkiem. Mężczyzna w niebieskiej jeansowej koszuli i z charakterystycznym wąsem w końcu siada przy brązowym stole obok Ewy. Ona, w zielonej bluzce w kwiaty, pochyla się nad rodzinnym albumem, podczas gdy on przegląda kilka luźnych fotografii. W pobliżu leżą okulary, a firanka lekko faluje. W tej rodzinnej ciszy, oboje są zatopieni w minionych latach.

Mistrzyni z Polan

W swojej rodzinnej miejscowości pod Radomiem Justyna Zawadzka uchodziła za osobę dojrzałą, opiekuńczą i pełną ciepła. Babcia nazywała ją „aniołem”. Opiekowała się chorym dziadkiem, zajmowała domem, gotowała. Poza obowiązkami oddawała się typowym rozrywkom nastolatki – słuchała muzyki i przyjaźniła się z rówieśnikami. Jednak jej prawdziwe oblicze ujawniało się w sali treningowej, gdzie z pasją oddawała się zapasom.

Sportowa fascynacja pojawiła się w 1995 roku, gdy rozpoczęła treningi. Inspiracja przyszła wraz ze złotym medalem olimpijskim w zapasach, który do domu przywiózł jej wuj Włodzimierz. Marzyła, by kiedyś dokonać tego samego. – Kiedy zobaczyła medal, jej oczy rozbłysły. Powiedziała: „tato, chciałabym dojść aż tak daleko” – wspomina Krzysztof.

Pod okiem sąsiada i trenera zapasów trenowała w Orle Wierzbica. Na macie była nieustępliwa i waleczna. Swoje zamiłowanie i talent szybko zamieniła na sukcesy. W 1998 roku, mając trzynaście lat, triumfowała na każdym turnieju, zdobywając kolejne nagrody. Najważniejszy moment przyszedł podczas Ogólnopolskiej Olimpiady Młodzieży w Poznaniu – stamtąd wróciła ze złotym medalem, narodową bluzą i nowym rowerem. To pozwoliło jej dostać się do kadry narodowej oraz rozpocząć przygotowania do mistrzostw świata w Anglii.

– Tylko o tym wyjeździe mówiła – wspomina Ewa. Rodzice wyrobili jej paszport, przepustkę do wielkiego świata. Marzenia były już na wyciągnięcie ręki.

Zamiast medalu – zniknięcie

Nadzieje na wielką sportową karierę przerwało tragiczne wydarzenie 17 maja 1998 roku. Tego dnia Justyna opuściła dom i nie wróciła. Rano wraz z matką uczestniczyła we mszy, a po powrocie oznajmiła, że wychodzi do koleżanki i wróci na obiad. Była ubrana w bluzę z długim rękawem, granatowe jeansy, sandały. Nosiła metalowy zegarek Casio i srebrny pierścionek ze skarabeuszem – prezent od ojca z Egiptu.

Wieczorem, gdy nie wróciła, Krzysztof ruszył do sąsiedniej miejscowości, gdzie mieszkała wskazana koleżanka. Okazało się jednak, że Justyna nigdy tam nie dotarła. Wkrótce pojawiły się rozmaite przypuszczenia. Szeptano o ucieczce za granicę lub porwaniu, jednak jej paszport pozostał w domu.

Podczas naszego spotkania rodzice pokazują dokument – na zdjęciu nastolatka ma poważny wyraz twarzy, ciemne falowane włosy do ramion i spokojne spojrzenie.

Chaotyczne początki poszukiwań

Początkowe działania rodziny i sąsiadów były gorączkowe. Przeszukiwali okoliczne lasy, drukowali ulotki ze zdjęciem córki. – Niewiele pamiętam, byłam w szoku i na lekach uspokajających. Ludzie sprawdzali okolice kanałów torfowych i zarośli, ale nic nie odnaleźli – wspomina Ewa.

Policja początkowo traktowała zniknięcie jako typową ucieczkę młodej osoby, zalecając by poczekać dwie doby. Dla rodziców, którzy znali Justynę, była to niezrozumiała decyzja – nigdy wcześniej nie znikała w taki sposób.

Trop urywa się we wsi

Dopiero po czasie sprowadzono psy tropiące. Zwierzęta straciły trop na końcu wsi, przy drodze prowadzącej do Pomorzan, gdzie mieszkała koleżanka dziewczyny. Jednak świadek widział, jak Justyna mijając skręt idzie nadal prostą drogą, oddalając się od zabudowań. Te informacje sugerują, że musiała wsiąść do pojazdu lub została wciągnięta siłą.

Wątek Roberta

Początkowe śledztwo prowadziło w różnych kierunkach. Mimo że Robert (imię zmienione), 19-letni mieszkaniec tej samej miejscowości, był narzeczonym innej dziewczyny, łączyła go z Justyną bliska relacja – utrzymywana w tajemnicy. Według koleżanek, Justyna była zakochana, lecz jednocześnie obawiała się Roberta. Zdarzało mu się zadawać niepokojące pytania – m.in. co by zrobiła, gdyby ją daleko wywiózł i zostawił. Twierdził potem, że żartował.

Wersje wydarzeń Roberta różniły się od faktów – nie przyznawał się do bliskiej znajomości z Justyną, choć biling telefoniczny potwierdzał częsty kontakt. Dwie koleżanki widziały go z Justyną w dniu zaginięcia, choć według niego miał wtedy być ze swoją narzeczoną. Jej alibi nie zostało dokładnie sprawdzone.

Po przesłuchaniu, Robert próbował przekonać jedną ze świadków do zmiany zeznań. O jego relacji z Justyną rodzice nastolatki dowiedzieli się dopiero po jej zaginięciu. – Nie znał naszej córki, nie zaangażował się w poszukiwania – mówi Ewa. Robert spędził dwa miesiące w areszcie, lecz zarzutów wobec niego nie ujawniono.

Wątek tajemniczego listu z pogróżkami – krótko przed zaginięciem ojciec Justyny otrzymał anonimową wiadomość ze zdjęciem pobitej dziewczyny i groźbą pod adresem córki.
Informacje o rzekomych planach pobicia na hali sportowej przez trzech nieznanych chłopców.
Tuż po zaginięciu Justyny rodzina otrzymywała dziwne telefony od nieznanych osób, które próbowały skierować śledztwo na fałszywe tropy.

Każdy ze śladów prowadził w ślepy zaułek. Możliwe, że niektóre z telefonów były próbą zmylenia śledczych i zyskania czasu na zatarcie śladów.

Rodzina zwracała się po pomoc do jasnowidzów, których wizje były sprzeczne – jedni zapewniali, że Justyna żyje, inni twierdzili, że została zamordowana.
Upływ lat nie przyniósł odpowiedzi. Sprawa pozostaje jedną z najbardziej tajemniczych niewyjaśnionych historii kryminalnych w Polsce.

Po ćwierćwieczu Justyna Zawadzka wciąż widnieje w policyjnych rejestrach jako osoba zaginiona.

Niepewność i blizny po latach

– To wciąż boli, mimo upływu czasu. Człowiek ma już wnuki, ale nigdy nie zapomni, że przy tym stole brakuje jednej osoby – mówi Ewa. – Na Wigilię zostawiamy dla Justyny miejsce. Czekamy, że może któregoś dnia wróci.

Rodzina marzy przynajmniej o grobie, mogile – aby móc zapalić znicz, mieć miejsce na zadumę. – Dziś nie wiem nawet, jak się modlić: za zmarłą czy za żywą – dodaje Ewa.

Hala sportowa w Wierzbicy, gdzie Justyna odnosiła sukcesy, przestała istnieć. Z licznych trofeów pozostało zaledwie kilka, które są dziś wspomnieniem dawnej kariery – służą wnukom Zawadzkich do zabawy i przypominają o utraconej szansie Justyny.

„`